کنشگران خاموش

بنیانگذار دادگستری نوین ایران

۱۳۵ سال پیش علی‌اکبر داور در چاردانگه ساری زاده شد:

«باید هر صبح در مردم ایران حس نیاز تازه طلوع کند. کاستن نیاز و مصرف،  مخالف با وطن‌پرستی است.»

 

پدر علی‌اکبر داور خزانه‌دار اندرونی مظفرالدین شاه بود.

نخست نزد آموزگاران سرخانه فارسی، عربی و تاریخ و جغرافیا آموخت.

۱۵ ساله بود که در دارالفنون نخست پزشکی و سپس دانش‌های نظری به ویژه حقوق و فلسفه را فرا گرفت و به دو زبان فرانسه و انگلیسی چیره شد.

 

۲۵ ساله بود که دادستان تهران شد ولی یک سال پس از آن به سویس رفت و پس از ۱۰ سال تحصیل و فعالیت سیاسی و نوشتن چندین مقاله و رساله علیه دخالت‌های انگلیس در ایران در رسانه‌های فرانسوی‌زبان، پایان‌نامه دکتری خود را درباره “سقط جنین از منظر پزشکی قانونی” نوشت، ولی برای دفاع از آن نماند و در ۳۶ سالگی به تهران بازگشت.

 

او با برپا کردن روزنامه “مرد آزاد” که آن را “کارخانه آدم‌سازی” می‌خواند آوازه‌ای یافت، نماینده مجلس شد و با همکاری چند تن دیگر،  در به تخت نشستن رضاخان سردار سپه نقش برجسته‌ای داشت.

 

می‌گفت:

“اول اصلاح اقتصادی !

جامعه بی‌ثروت،  محکوم به تحمل جمیع مصائب دنیاست.»

 

 

۴۰ ساله بود که وزیر بازرگانی شد و لایحه تأمین هزینه احداث راه‌آهن و پشتیبانی از ایجاد خطوط هوایی برای ایران را تنظیم و پیشنهاد کرد و “مدرسه تجارت” را گشود.

 

۴۱ ساله بود که وزیر دادگستری شد و با گرفتن اختیار از مجلس،  نظام قضایی ایران را از نو بنیاد نهاد، قانون ثبت اسناد و املاک را تنظیم و “کاپیتولاسیون” یعنی رسیدگی به کارهای قضایی خارجیان توسط خارجیان را لغو کرد و پایه‌های “سازمان بازرسی کل کشور” را ریخت:

 

«راهی برای اصلاح عدلیه و ترتیب این دستگاه ندیدم مگر این که عجالتا این تشکیلات را منحل کنیم و بنایی روی یک اساس دیگری بگذاریم.»

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا